Çocukluk Travması Hakkında Her Öğretmenin Bilmesi Gereken 10 Şey

 

Acıda, üzüntü açıktır. Travma durumunda ise, travma başka problemler gibi göründüğü için – hayal kırıklığı, rol yapma, konsantre olmakta, yönergeleri takip etmekte veya grup içinde çalışmakta zorlanma- belirtiler çoğunlukla fark edilmez. Öğrencilere sıklıkla kaygı, davranış bozuklukları veya dikkat eksikliği gibi yanlış tanılar koyulur, oysaki yapılması gereken bu belirtilere ve reaksiyonlara neden olan travmayı anlamaktır.

Travma yaşayan çocuklar için öğrenmek çok zor bir iş olabilir. Ancak davranışın nedeninin travma olduğu belirlendiğinde yaklaşımımızı çocukların okuldayken travmayla baş etmelerine yardımcı olacak şekilde değiştirebiliriz. Detroit’teki Starr Global Learning Network’ün bir programı olan Ulusal Enstitüsü Çocuklarda Travma ve Kayıp programının klinik direktörü Caelan Kuban Soma travma geçiren çocukları anlamak ve onlara yardımcı olabilmek için şu ipuçlarını ve stratejileri önermektedir:

With grief, sadness is obvious. With trauma, the symptoms can go largely unrecognized because it shows up looking like other problems: frustration, acting out, difficulty concentrating, following directions or working in a group. Often students are misdiagnosed with anxiety, behavior disorders or attention disorders, rather than understanding the trauma that’s driving those symptoms and reactions.

For children who have experienced trauma, learning can be a big struggle. But once trauma is identified as the root of the behavior, we can adapt our approach to help kids cope when they’re at school. Detroit-based clinical director of the National Institute for Trauma and Loss in Children, a program of the Starr Global Learning Network, Caelan Kuban Soma offers these tips for understanding kids who have been through trauma, plus strategies for helping them.

Travma geçiren çocuklar damarınıza basmaya çalışmıyorlar. 

Bir çocuk günün başında geçişlerde veya bir dosyayı teslim etmekte zorlanıyorsa, çocukların dikkatinin endişelenmelerine neden olan evdeki bir durum nedeniyle dağılabileceğini unutmayın. Çocukları geç kaldıkları ya da ödevlerini unuttukları için azarlamak yerine, çocuğa yardım etmek için görsel bir ipucu veya sözlü bir hatırlatıcı belirleyerek olumlu ve rahatlatıcı olun. “Bakış açınızı değiştirin ve travma yaşayan çocuğun damarınıza basmaya çalışmadığını unutmayın” diyor Soma.

Kids who have experienced trauma aren’t trying to push your buttons.

If a child is having trouble with transitions or turning in a folder at the beginning of the day, remember that children may be distracted because of a situation at home that is causing them to worry. Instead of reprimanding children for being late or forgetting homework, be affirming and accommodating by establishing a visual cue or verbal reminder to help that child. “Switch your mind-set and remember the kid who has experienced trauma is not trying to push your buttons,” says Soma.

Travma geçiren çocuklar şimdi ne olacak diye endişelenirler.

Sınıftaki bir günlük rutin sakinleştirici olabilir, bu yüzden her fırsatta yapı ve öngörülebilirlik sunmaya çalışın. Soma, sözcükler travma geçiren bir çocuğun kafasına giremeyebileceği için, bu çocukların başka duyusal ipuçlarına ihtiyaçları olduğunu söylüyor.  Günün devamında neler yapacağınızı anlatmanın yanı sıra, sınıfın ne zaman hangi aktiviteyi yapacağını – matematik, okuma, öğlen yemeği, teneffüs, vs.- gösteren işaretleriniz veya bir panonuz olsun.

Kids who have been through trauma worry about what’s going to happen next.

A daily routine in the classroom can be calming, so try to provide structure and predictability whenever possible. Since words may not sink in for children who go through trauma, they need other sensory cues, says Soma. Besides explaining how the day will unfold, have signs or a storyboard that show which activity—math, reading, lunch, recess, etc.—the class will do when.

Durum size o kadar da kötü görünmese bile, önemli olan çocuğun nasıl hissettiğidir.
Travmayı yargılamamaya çalışın. İlgili öğretmenler olarak, istemeden bir durumun aslında çok kötü olmadığını düşünebiliriz ama en önemlisi çocuğun bu stresli durum karşısında ne hissettiğidir. Soma şöyle diyor: “Önemli olanın çocuğun algısı olduğunu, üzerinde kontrol sahibi olmadıkları bir şey olduğunu ve hayatlarının veya güvenliklerinin risk altında olduğunu hissettiklerini unutmamamız gerek.” Sadece bir olay değil, kronik stres birikimi olabilir – mesela, yoksulluk içinde yaşayan bir çocuk ailenin kirayı zamanında ödeyip ödeyemeyeceği, işleri olup olmayacağı veya yeterli yiyecekleri olup olmayacağı konusunda endişelenebilir. Bu sürekli stres etkenleri travmaya neden olabilir. Soma: “Sinir sistemimizi dört ila altı haftadan uzun süre aktif halde tutan herhangi bir şey travma sonrası stres olarak tanımlanır.”

Even if the situation doesn’t seem that bad to you, it’s how the child feels that matters.
Try not to judge the trauma. As caring teachers, we may unintentionally project that a situation isn’t really that bad, but how the child feels about the stress is what matters most. “We have to remember it’s the perception of the child … the situation is something they have no control over, feeling that their life or safety is at risk,” says Soma. It may not even be just one event, but the culmination of chronic stress—for example, a child who lives in poverty may worry about the family being able to pay rent on time, keep their jobs or have enough food. Those ongoing stressors can cause trauma. “Anything that keeps our nervous system activated for longer than four to six weeks is defined as post-traumatic stress,” says Soma.

Travma her zaman şiddetle bağlantılı değildir.

Travma sıklıkla şiddetle ilişkilendirilir ama çocuklar çeşitli durumlarda –boşanma, taşınma, programın aşırı yoğun olması veya zorbalığa maruz kalma gibi- travma yaşayabilirler. Soma: “Bütün çocuklar, özellikle günümüzdeki çocuklar, bazen aşırı stres altında kalmaktadır. Bu, bizim sandığımızdan daha yaygındır.”

Trauma isn’t always associated with violence.

Trauma is often associated with violence, but kids also can suffer trauma from a variety of situations—like divorce, a move, or being overscheduled or bullied. “All kids, especially in this day and age, experience extreme stress from time to time,” says Soma. “It is more common than we think.”

Yardım etmek için travmaya sebep olan şeyin ne olduğunu tam olarak bilmek zorunda değilsiniz.
Travma durumunun ayrıntılarına odaklanmak yerine, travma yaşayan çocuklara nasıl destek olabileceğinize odaklanın. Çocuğun hikâyesiyle ilgili tüm detayları öğrenmek yerine, Soma şunu önermektedir: “Hâlihazırda gördüğünüz şeye –acı, öfke, endişe-  odaklanın.”  Travma geçiren öğrencilerle çalışırken gizlilik önemli bir husustur ve okullarda öğretmenlerin uymak zorunda oldukları bir gizlilik protokolü vardır. Empati kurarak ve esnek davranarak etkili bir şekilde yardımcı olmak için travmanın temeline inmenize gerek yok.

You don’t need to know exactly what caused the trauma to be able to help.
Instead of focusing on the specifics of a traumatic situation, concentrate on the support you can give children who are suffering. “Stick with what you are seeing now—the hurt, the anger, the worry,” Soma says, rather than getting every detail of the child’s story. Privacy is a big issue in working with students suffering from trauma, and schools often have a confidentiality protocol that teachers follow. You don’t have to dig deep into the trauma to be able to effectively respond with empathy and flexibility.

Travma geçiren çocukların bir şeyde iyi olduklarını ve dünyayı etkileyebileceklerini hissetmeleri gerekmektedir.

Soma, çocukların hedefler belirleyip bunları gerçekleştirmelerini sağlayan fırsatlar yaratmayı önermektedir; böylece bir yeterlilik ve kontrol duygusu hissedeceklerdir. Çocuklara sınıfta iyi yapabilecekleri işler verin veya başka birine bir akran olarak yardım etmelerine izin verin. Soma: “Bu çok güçlendiricidir. Bir şeyler başarabilecekleri bir ortam yaratın ve çıtayı erişebileceklerini ve daha ileriye gidebileceklerini bildiğiniz bir yere koyun.” Bir öğrenciye matematikte iyi olduğunu söylemek yerine, öğrencinin bunu hissetmesini sağlayan deneyimler bulun. Travma çok duyusal bir deneyim olduğu için, çocukların teşvikten fazlasına ihtiyacı vardır – kendi değerlerini somut görevlerle hissetmeleri gerekmektedir.

Kids who experience trauma need to feel they’re good at something and can influence the world.
Find opportunities that allow kids to set and achieve goals, and they’ll feel a sense of mastery and control, suggests Soma. Assign them jobs in the classroom that they can do well or let them be a peer helper to someone else. “It is very empowering,” says Soma. “Set them up to succeed and keep that bar in the zone where you know they are able to accomplish it and move forward.” Rather than saying a student is good at math, find experiences to let him or her feel it. Because trauma is such a sensory experience, kids need more than encouragement—they need to feel their worth through concrete tasks.

Stres ve öğrenme arasında doğrudan bir bağlantı vardır.

Çocuklar stresli oldukları zaman öğrenmeleri zordur. Çocuklara onların durumunu anladığınızı ve onları desteklediğinizi bildirerek sınıfınızda güvenli, kabullenici bir ortam yaratın. Soma: “Travma yaşayan çocuklar kendilerini güvende ve desteklendiklerini hissetmedikçe öğrenmekte zorlanırlar. Öğretmen çocuğun kaygısını azaltmak ve çocuğun elindeki çalışmaya odaklanmasını sağlamak için ne kadar çok şey yaparsa, çocuğun performansı da o kadar iyi olacaktır. Stresi azaltmakla akademik çıktılar arasında doğrudan bir bağlantı vardır.”

There’s a direct connection between stress and learning.

When kids are stressed, it’s tough for them to learn. Create a safe, accepting environment in your classroom by letting children know you understand their situation and support them. “Kids who have experienced trauma have difficulty learning unless they feel safe and supported,” says Soma. “The more the teacher can do to make the child less anxious and have the child focus on the task at hand, the better the performance you are going to see out of that child. There is a direct connection between lowering stress and academic outcomes.”

Öz düzenleme travma yaşayan öğrenciler için çok zor olabilir.

Travma yaşayan bazı çocuklar duygusal olarak yeterli olmayan ve kendini sakinleştirmeyi öğrenmemiş ebeveynlerle büyüyor olabilirler, bu nedenle de dikkat dağıtıcı davranışlar geliştirebilir ve uzun süre odaklanmakta zorlanabilirler. Bununla baş etmelerine yardım etmek için düzenli beyin molaları planlayın.  Günün başında sınıfa ne zaman ara vereceğinizi –serbest zaman için, bir oyun oynamak için veya esneme hareketleri yapmak için –  söyleyin. Soma: “Bunu çocukların davranışları rayından çıkmadan önce yaparsanız, çocuğu başarmaya hazırlamış olursunuz.” Bir çocuk bir sonraki göreve geçmeden önce ne zaman ara verip dinleneceğini bilirse, 20 dakika boyunca çalışabilir.

Self-regulation can be a major challenge for students suffering from trauma.

Some kids with trauma are growing up with emotionally unavailable parents and haven’t learned to self-soothe, so they may develop distracting behaviors and have trouble staying focused for long periods. To help them cope, schedule regular brain breaks. Tell the class at the beginning of the day when there will be breaks—for free time, to play a game or to stretch. “If you build it in before the behavior gets out of whack, you set the child up for success,” says Soma. A child may be able to make it through a 20-minute block of work if it’s understood there will be a break to recharge before the next task.

Günü atlatmalarına yardım etmek için ne yapabileceğinizi çocuklara doğrudan sormanın bir sakıncası yoktur.

Travma yaşayan bütün çocuklara onlara yardım etmek için ne yapabileceğinizi doğrudan sorabilirsiniz. Kulaklıkla müzik dinlemek veya birkaç dakikalığına başlarını sıraya koymak isteyebilirler. Soma: “Durup ‘Sana nasıl yardım edebilirim? Biraz daha iyi hissetmeni sağlamak için yapabileceğim bir şey var mı?’ diye sormalıyız.”

It’s OK to ask kids point-blank what you can do to help them make it through the day

For all students with trauma, you can ask them directly what you can do to help. They may ask to listen to music with headphones or put their head on their desk for a few minutes. Soma says, “We have to step back and ask them, ‘How can I help? Is there something I can do to make you feel even a little bit better?’”

Travma yaşayan çocuklara sınıfın dışında bile destek olabilirsiniz.

Soma herkese şunun hatırlatılmasını önermektedir: “Çocuk davrandığı gibi değildir. Genellikle belirli bir davranışı sergilemelerine neden olan bir şey vardır, bu yüzden hassas olun. Kendinize ‘Bu çocuğun nesi var?’ demek yerine, ‘Bu çocuğun nesi olduğunu merak ediyorum?’ diye sorun. Böylece çocuklara olan yaklaşımımızda büyük bir değişiklik olacaktır.”

You can support kids with trauma even when they’re outside your classroom.

Remind everyone: “The child is not their behavior,” says Soma. “Typically there is something underneath that driving that to happen, so be sensitive. Ask yourself, ‘I wonder what’s going on with that kid?’ rather than saying, ‘What’s wrong with the kid?’ That’s a huge shift in the way we view kids.”

http://www.weareteachers.com/blogs/post/2016/02/24/10-things-about-childhood-trauma-every-teacher-needs-to-know

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s