Gerçeklik Pedagojisi

 

Gerçeklik Pedagojisi öğretmenlerin öğrencilerin gerçeklerini anlamalarına ve bu bilgiyi öğretimin başlangıç noktası olarak kullanmalarına odaklı bir öğretim ve öğrenim yaklaşımıdır. Öğrencilerin nasıl öğretilmesi gerektiği ve içerik konusunda uzman oldukları önermesine dayalıdır. Gerçeklik pedagogları/öğretmenleri öğretimin ve öğrenimin gerçekleşebilmesi için öğrencilerle öğretmenler arasında bir uzmanlık alışverişi olması gerektiğini düşünmektedirler. Bu alışverişin gerçekleşebilmesi için ise, öğretmenlerin öğrencilerin gerçekliklerini iyice anlamak ve sınıfta kendilerini oldukları gibi ifade etmelerini sağlamak için aşağıdaki araçlara ihtiyaçları vardır:

  1. Üretken diyaloglar: Öğretmenlerle öğrenciler sınıf ortamını tartışırlar ve bu ortamı iyileştirmek için önerilerde bulunurlar.
  2. Birlikte Öğretme: Öğrencilere içeriği öğrenme, sonra da bu içeriği sınıfa öğretme fırsatları verilir.
  3. Kozmopolitlik: Öğrenciler dersin işleyişi ve öğretilen içerik hakkında rol sahibidir.
  4. Bağlam: Okul muhiti ve bölgesi sınıfın bir parçası olarak görülür.
  5. İçerik: Öğretmen içerik bilgisi konusundaki sınırlamaları kabul etmek ve içerik uzmanlığını öğrencilerle birlikte oluşturmak zorundadır.

Reality Pedagogy

Reality Pedagogy is an approach to teaching and learning that focuses on teachers gaining an understanding of student realities, and then using this information as the starting point for instruction. It begins with the fundamental premise that students are the experts on how to teach, and students are the experts on content. Reality pedagogues/teachers believe that, for teaching and learning to happen, there has to be an exchange of expertise between students and teacher. For this exchange to happen, teachers need a set of tools called the “5 C’s” to gain insight into student realities, and allow students to express their true selves in the classroom. These tools are:

  1. Co-generative dialogues: Where teachers and students discuss the classroom and both suggest ways to improve it.
  2. Co-teaching: Where students get opportunities to learn content and then teach the class.
  3. Cosmopolitanism: Where students have a role in how the class operates and in what is taught.
  4. Context: Where the neighborhood and community of the school is seen as part of the classroom.
  5. Content: Where the teacher has to acknowledge the limitations of his/her content knowledge and work to build his/her content expertise with students.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s