Taklit Ne Zaman Yaratıcılığı Öğretir?

Marvin Bartel, Ed.D. June 2, 2014
The Nurture Assumption adlı çalışmasında Judith Harris kabile toplumlarından alınmış pek çok delili incelemektedir. Köy çocuklarına kendilerinden biraz daha büyük çocuklara bakma görevi verilir. Kendilerinden biraz büyük çocukları taklit ederek, hayatta kalmayı ve büyümeyi öğreniyorlar. Birçoğumuz bir ödevin veya görevin çok başarılı bir örneğini taklit ederek büyük başarılar yaşamışızdır. Başarılı örnekleri taklit ederek pek çok doğal başarı elde edebiliriz. Bu yüzden resim derslerindeki kopyalama çalışmalarının neden bu kadar popüler olduğu beni şaşırtmıyor. Bununla birlikte, taklidi günümüz dünyası için bir öğrenme şekli olarak incelediğimizde, bugün içinde yaşadığımız değişen ortama daha az uygun bir içgüdü olabilir. Taklit geleneksel şeyleri öğrenmek için iyi bir yoldur ama yaratıcılığı desteklemenin bir yolu değildir. Taklit eleştirel düşünmeyi öğrenmenin bir yolu değildir. Taklit ve kopyalama öğrencilerimizde yenilikçi bir ruh yaratmanın bir yolu değildir.

Günümüz dünyasında öğrencilerimizin güçlü değerlere sahip eleştirel düşünürler olmaları son derece önemlidir. Bir öğrenme stili olarak taklit bu hedefi gerçekleştirmek için çok kısıtlıdır ve taklidi öğretimde kullandığım zaman kısıtlamalarını belirtmem ve taklidi yenilik, problem çözme ve eleştirel bir inceleme süreci gerektiren yaklaşımlarla hemen desteklemem gerekmektedir.

Taklitle öğrendiğim zaman, kayıtsız kalabilirim. Sadece o projelerden, derslerden veya ders ünitelerinden “bir tanesini daha” hazırlamakla kalmayıp, sıklıkla o projelerin, derslerin veya ünitelerin “bir tanesine daha”  kendimi kaptırırım. “Fotoğraflardan çalışan Chuck Close için kopyalama çalışması işe yarıyorsa, benim ve öğrencilerimin de işine yaramalı” diyebilirim. Her tekrar ve taklit kötü değildir ama tekrar ve taklit kesinlikle tek başına yaratıcı değildir. Ne yazık ki, taklit çok alışkanlık yapar.

Herhangi bir ikilemde kalan birçok kişi hemen taklit etmek, takip etmek veya kopyalamak için bir uzman arar. Bence, herhangi bir kişisel çaba sarf etmeden bir cevabı Google’da aramak benim problem çözme nöronlarımı kuvvetlendirmez. Çok fazla durumda, öğrenciler kendi problem çözme becerilerine güvenmeyip çözüm bulma alışkanlığı geliştirirler. Bu koyun gibi takip etme eğilimi siyasi liderlere kendi hedeflerine ulaşmak için vatandaşların çoğunu manipüle etmeleri için çok fazla güç vermektedir. Tarih etik düşünmeyi veya gözlerinde canlandıramadıkları senaryoların sonuçlarını düşünmeyi asla öğrenmedikleri için liderlerini takip eden halkların trajik örnekleriyle doludur.

TAKLİT BECERİ ÖĞRETİR Mİ?
Taklidin belirli beceri uygulamaları açısından bir değeri olduğunu düşünüyorum. Bununla birlikte, beceri uygulamayı desteklerken kendimize karşı açık olmalıyız. Beceri tek başına yaratıcılığı desteklemez. Beceri uygulaması sanat üretmek için çok faydalıdır ama beceri kendi başına iyi sanat değildir. Beceri uygulamasına gözlemleyerek çizim yapma veya çömlekçi çarkında kilden bir silindir yapma gibi şeyleri dâhil ederdim. Bazı resim öğretmenleri beceri geliştirdiğini düşündükleri için açık taklit olan kopyalama çalışmasını kullanırlar. Taklit içgüdüseldir ve pek çok “maymun düşünmez, ne görürse onu taklit eder” durumuyla sonuçlanır ama yaratıcı düşünmeye teşvik etmekle veya yaratıcı düşünmeyi gerektirmekle hiç ilgisi yoktur. Taklit başka insanların fikirlerini ve tekniklerini öğretir. Taklit çok düşünmeyi öğretmez.

TAKLİT NE ZAMAN YARATICILIĞI ÖĞRETİR?
Yaratıcılığı öğretmek için taklidi kullanmak istiyorsak, yaratıcı düşünme alışkanlıklarının taklit edilmesini teşvik etmeliyiz. Bu arada bu, başka taklit türlerini durdurmak için çok iyi bir yoldur. Örneğin, öğrencilerin benim yaratıcı öğretim yöntemlerimi doğal olarak taklit ettiklerini görüyorum.

Bu, bir öğrencinin beni taklit ederek yaratıcılığı nasıl öğrendiğini nasıl keşfettiğimin hikâyesidir. Okulöncesi seviyesinde bir kız öğrenciyle çalışıyordum, öğrenci hayvan resimleri çiziyordu. Ona kısa bir süre önce gittiği hayvanat bahçesi hakkında sorular sordum. Ona hangi hayvanları sevdiğini sordum. Benim için hangi hayvanın resmini yapmak istediğini sordum. Öğrenci resim yaparken, ona birçok açık uçlu soru sordum. Hayvanın kulakları yoksa ona kulak çizmesini söylemedim, hayvanın ne dinlediğini sordum.  Zebra çizdiğinde, zebranın çizgileri yoktu ama ona çizgileri olması gerektiğini söylemedim. Çizgileri olması lazım mı diye de sormadım. Sorularım daha dolaylıydı çünkü yaratıcı düşünmesini istiyordum. Çizdiğinin at olup olmadığını nasıl anlatabileceğini sordum. Bu soruya pek aldırmamış gibi görünüyordu ve zebrasına çizgi eklemeden başka şeyler çizmeye devam etti. Hatırladığı başka birçok detayı ekleyerek başka çoğu soruma cevap verdi. Bir okul öncesi öğrencisi olarak, çizdiklerinin hiçbiri gerçekçi görünmüyordu ama ona göre çizerken bana açıkladığı her şey gayet mantıklıydı. Öğrencinin hatırladıklarına dayanarak orijinal bir çizim yaptığı bence açıktı. Bununla beraber, sorumda çizgi kelimesini kullanmadan öğrencinin çizgileri hatırlamasını veya çizimine eklemesini sağlayacak bir soru aklıma gelmedi. Öğrenciye doğrudan zebranın çizgili olası gerektiğini söylemek yerine çizgisiz bir zebra çizmesine izin vermeye razıydım. Öğrenci çizimini bitirince, zebrasına bir şeyler çizmeyi unutup unutmadığını sordum. Resmine baktı ve çok memnun görünüyordu. Resmini alıp annesine göstermek üzere diğer eşyalarının yanına koydu. Birden, koşarak geri geldi ve “Ne kadar aptalım, çizgilerini unuttum!” dedi. Hemen “Ne kadar aptalım” diye kendi kendine söylenerek zebrasının çizgilerini çizmeye başladı. Hatırlama ve fikirlerin bazen daha çok zaman aldığını öğrendim. Zaman, sabır ve azim yaratıcılık sürecinin parçaları.

Zebrasını çizdikten sonra, başka hayvanların resmini yapmaya devam etti ve son olarak da bir kız çizdi. Öğrenciyi teşvik etmeye ve çizimlerindeki eksikleri fark ettikçe açık ama biraz dolaylı ve açık uçlu sorular sormaya devam ettim. Kısa sürede öğrencinin çizimlerinde daha çok fikre yer verdiğini ve benim daha az soru sorduğumu fark ettim. Kendi kendine konuşmalarını dinledim ve benim açık uçlu sorularımı taklit etmeye başladığını fark ettim. Bir keresinde tam olarak şöyle dedi: “Bakalım ne unuttum? Aa! …yı unuttum.” Kendisine her soruyu sorduktan sonra, çiziminde başka bir özellik yaratabiliyordu. Taklit yoluyla bir yaratıcı düşünme alışkanlığı öğrenmişti.  O gün her ikimizin de daha yaratıcı olmayı öğrendiğimizi düşünüyorum. Çocukların yaratıcılığı onlara yaratıcı bir şekilde bir şeyler öğreten öğretmenlerini taklit ederek öğrenebileceklerini öğrendim. Ben iyi yaratıcı problem çözme soruları kullandığım zaman, öğrenciler beni taklit ediyor ve kendilerine yaratıcı problem çözme soruları sormayı öğreniyorlar. Başka hangi yaratıcı öğretim yöntemlerini atlıyoruz? Bence yaratıcı öğretmenlerin geliştirebileceği uzun bir yöntem listesi vardır. Bu yöntemler öğrencileri tarafından taklit edilebilir. Bir öğrenme oturumuna başlamanın birçok alternatif yolu olduğunu düşünüyorum. Beş yüksekokul resim öğrencisiyle yaptığımız bir sınıf tartışmasında, bir resim dersine başlamanın 20’den fazla farklı yolunu sıralamıştık.

IMITATION IS NATURAL – IS IT NATURALLY GOOD? 
Judith Harris, in The Nurture Assumption, reviews lots of evidence taken in tribal societies.  She concludes that imitation is our natural way to learn.  Village children are given over to the care of slightly older children.  By imitating slightly older children, they learn to survive and thrive.  Many of us have experienced astounding successes by imitating a very successful example for an assignment or task.  There can be lots of natural success when we imitate successful examples. This is why I am not surprised to see the popularity of copy work in art classes.  However, when we examine imitation as a learning form for today’s world, it may be an instinct that has become less appropriate in the changing environment we live in today.  It is a good way to learn traditional things, but is not a way to foster creativity.  Imitation is not a way to learn critical thinking.  Imitation and copy work is not a way to foster an innovative spirit in our students.

It is urgent in today’s world that our students become critical thinkers with strong values.  Imitation as a learning style is very limited to accomplish this goal, and when I employ imitation in teaching, I must point out its limitations and I need to supplement it immediately with approaches that require innovation, problem solving, and a critical review process.

When I learn by imitation, I may become complacent.  Not only do I simply produce “another one of those”, I often fall into “another one of those” projects, lessons, or units of instruction. I may say, “If copy work works well for Chuck Close, who works from photographs, it should work well for me and my students.”  Not all repetition and imitation is bad, but repetition and imitation is certainly not creative on its own. Unfortunately, imitation is very habit forming.

Many people, when faced with any kind quandry, immediatly look for an expert to imitate, to follow, or to copy. For me to Google an answer before I make any personal effort does not strengthen my problem solving neurons. In too many cases, students develop-solution finding habits that lack confidence in their own problem solving ability. This tendency to follow like sheep allows political leaders too much power to manipulate a majority of citizens to accomplish their own ends. History is filled with tragic examples of populations that have followed leaders because they had never learned to think through the ethics or the consequences of scenarios they failed to imagine.

DOES IMITATION TEACH SKILLS?
I find that repetition has its merits for the sake of certain types of skills practice. However, we need to be clear with ourselves when we are promoting skills practice.  Skill alone is not fostering creativity. Skills practice is very useful for the production of art, but skill by itself is not good art.  By skill practice, I would include such things as learning to do observational drawing or raising a clay cylinder on the potter’s wheel.  Some art teachers use copy-work, obvious imitation, because they think it develops skill. Imitation is instinctive and results in lots of “monkey see – monkey do” learning, but does nothing to encourage or require creative thinking. Imitation teaches other people’s ideas and techniques. Imitation does not teach much thinking.

WHEN DOES IMITATION TEACH CREATIVITY?
If we want to use imitation to teach creativity, we must encourage the imitation of creative thinking habits. This, by the way, is a great way to learn to stop other kinds of imitation. For example, I notice that students naturally imitate my creative teaching methods.

This is the story of how I discovered that a student could learn creativity by imitating me. I was working with a preschool girl while she was drawing animals. I asked her questions about her recent visit to a zoo. I asked her which animals she liked. I asked her which animal she would like to draw for me. As she drew, I asked her many open-ended questions. If the animal lacked ears, I did not ask her to draw ears, but I asked her what the animal listens to. When she drew a zebra, it did not have any stripes, but I did not tell her that it needs stripes. I did not ask her if it needed stripes. My questions were less direct because I wanted creative thinking. I asked how to tell whether it was horse or not. She seemed to ignore this question and kept drawing other things without putting any stripes on her zebra. She responded to most other questions by adding more and more details that she remembered. As a preschooler, none of this was realistic looking, but to her it all made good sense as she explained it to me while she was drawing. It was clear to me that she was creating an original drawing based on her memories. However, I could not think of a question that would get her to remember and create stripes without actually mentioning stripes in my question. I was resigned to allow her to draw a zebra without stripes rather than reminding her in a direct way that a zebra should have stripes. As she finished the drawing, I asked her if she forgot to draw anything on her zebra? She looked at it and was very pleased with it. She went to place it with her things to show her mother. Suddenly, she came running back to me saying, “Silly me, I forgot the stripes!” She immediately went to work drawing strips on her zebra while murmuring, “Silly me.” I learned that memory and ideas sometimes take more time. Time, patience, and persistence are parts of the creative process.

After the zebra drawing, she continued to draw other animals and ended with a drawing of a girl. I continued to encourage her and ask open but slightly indirect and open-ended questions when I noticed missing parts to her drawings. Soon I began to notice that her drawings were including more ideas with fewer questions from me. I listened to her self-murmurs and noticed that she had begun to imitate my open-ended questions. Once she clearly said, “Let’s see now, what did I forget? Oh! I forgot the . . .” After asking each question of herself, she would create another feature in her drawing. She had learned a creative thinking habit by imitation. I believe that she and I both learned to be more creative that day. I learned that children could learn creativity by imitating teachers that teach them creatively. When I use good creative problem solving questions, students imitate me and learn to pose creative problem solving questions of themselves. What other creative teaching methods are we are missing? I believe there is an extensive list of methods that creative teachers can develop in themselves. These could be imitated by their students. I believe there are many alternative ways to begin a learning session. In a class discussion with five college senior art students, we were able to list more than 20 different ways to begin an art class.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s